Ronald Lasecki

  Wypowiedź premier Japonii Sanae Takaichi z 7 listopada 2025 roku, że ewentualny atak Chin na Tajwan „zagroziłby przetrwaniu”Japonii stanowiła kolejny krok w kierunku remilitaryzacji Kraju Kwitnącej Wiśni. W artykule 9. konstytucji z 1946 roku Japończycy wyrzekli się bowiem „na zawsze” wojny oraz użycia lub groźby użycia siły jako środka rozwiązywania sporów międzynarodowych oraz utrzymywania lądowych, morskich i powietrznych sił zbrojnych oraz innych środków mogących służyć wojnie. W przypadku uznania zagrożenia dla Tajwanu za zagrożenie dla samej Japonii, japońskie Siły Samoobrony mogłyby zostać rozmieszczone na zbuntowanej chińskiej wyspie. Reakcja Pekinu była zgodna z przewidywaniami: władze Zh ō ngguó wezwały japońską szef rządu do „wycofania błędnych wypowiedzi” i przestrzegły przed „antagonizowaniem 1,4 mld. Chińczyków” oraz klęską „dotkliwszą niż ta”, której Kraj Wschodzącego Słońca doznał w 1945 roku. Ronald Lasecki Wesprzyj moją pracę Postaw mi kawę

  „Zjednoczona Czerwona Armia” (jap. „Jitsuroku Reng ō sekigun Asama-Sens ō e no D ō tei) to filmowe opus magnum japońskiego reżysera K ō ji Wakamatsu (1936-2012). Nakręcony w 2007 roku film trwa nieco ponad trzy godziny i ze szczegółami opowiada historię tytułowej japońskiej grupy terrorystycznej. Doskonałą ścieżkę dźwiękową dzieła skomponował jankeski instrumentalista Jim O'Rourke. K ō ji Wakamatsu znany jest jako reżyser niekomercyjny i niezależny. W takiej też konwencji nakręcił „Zjednoczoną Czerwoną Armię”, koszt produkcji której wyniósł zaledwie 200 mln. ¥ (odpowiednik 1,25 mln. euro). Na potrzeby sfinansowania filmu reżyser założył hipotekę na własny dom, który następnie zniszczył kręcąc w nim końcową scenę Asama-Sans ō jiken. Dla oszczędności aktorzy mieli przychodzić na plan w gotowych kostiumach. Film składa się z trzech, trwających po około godzinę aktów, z których pierwszy, mający formę paradokumentu, opowiada historię japońskiego ruchu studenckiego i radykaln...

  Omawiane dzieło japońskiego reżysera K ō ji Wakamatsu (1936-2012) „11.25 Jiketsu no Hi: Mishima Yukio to Wakamonotachi” (w swobodnym tłumaczeniu: „11.25 Dzień w którym Yukio Mishima dokonał żywota”) jest niejako „bliźniaczym” wobec nakręconej w 2008 r. przez tego samego twórcę „Zjednoczonej Czerwonej Armii”, która jest zresztą filmem „pełniejszym” w stosunku do „11.25” i dlatego omówię go w odrębnym i bardziej rozbudowanym artykule. Film poświęcony Yukio Mishimie skupia się przede wszystkim na politycznych rozterkach które doprowadziły japońskiego pisarza do nieudanego puczu i rytualnego samobójstwa. Tym film Kōji Wakamatsu różni się od bardziej znanego dramatu Paula Schradera „Mishima: A Life in Four Chapters”(1985). Jankeski reżyser większy nacisk położył na refleksję artystyczną Yukio Mishimy, podczas gdy politycznie zaangażowany w lewicową kontestację Kōji Wakamatsu analizie poddał polityczne motywy autora „Słońca i stali”. Yukio Mishima w „11.25” gromadzi wokół sieb...

  Japoński pisarz i działacz nacjonalistyczny Yukio Mishima (1925-1970) popularny jest, również w kręgach prawicowych 1 , przede wszystkim ze względu na swój niezwykły postępek, jakim było rytualne samurajskie samobójstwo ( seppuku ), popełnione 25 listopada 1970 roku, po uprzednim zajęciu, wraz z czterema innymi członkami założonego przez siebie dwa lata wcześniej nacjonalistycznego Stowarzyszenia Tarczy ( Tate no Kai ), gabinetu wziętego do niewoli gen. Kanetoshiego Mashity, komendanta dowództwa wschodniego Japońskich Sił Samoobrony ( Jieitai ) w Tokio 2 . W przemowie wygłoszonej z balkonu budynku garnizonu do zgromadzonych na placu poniżej żołnierzy (którzy zostali tam zwołani pod groźbą stracenia przez zamachowców komendanta), Y. Mishima wezwał do rewizji art. 9. narzuconej przez jankeskiego okupanta konstytucji z 3. listopada 1946 r. mówiącego o wyrzeczeniu się przez Japonię na zawsze wojny jako suwerennego prawa narodu, jak również użycia lub groźby użycia siły jako środ...