Ronald Lasecki

  Budynek wzniesiono w 1897 roku jako mieszkanie Jana Haeberlego (1848-1922), właściciela założonej przez niego w tym samym roku Fabryki Wyrobów Szmerglowych i Tarcz Szlifierskich „Haeberle i S-ka”. W pałacyku mieściły się też biura przedsiębiorstwa. W latach 1910-1912 willa była przebudowywana. Jest przykładem stylistycznego eklektyzmu charakterystycznego dla siedzib fabrykantów-nuworyszy z drugiej połowy i końca XIX wieku. W jej zdobionej elewacji i charakterystycznym detalu architektonicznym widoczna jest inspiracja architekturą Italii, szczególnie renesansu. Jan Haeberle zaczynał jako właściciel młyna parowego w którym wytwarzano także osełki do kos, gdy w 1897 roku uruchomił na terenie ówczesnej Wólki Grodziskiej fabrykę osełek do kos i użytku domowego oraz materiałów ściernych. Jego inicjatywa miała charakter pionierski, dając początek dzielnicy przemysłowej na zachodnich przedmieściach Grodziska (rewersem tego był upadek uzdrowiskowego statusu miejscowości). W 1923 roku pod ...

  Niewielki dwór z dwoma skrzydłami zwany „Rozkosz” wzniesiono tu po 1775 r. dla pułkownika wojsk koronnych i kawalera maltańskiego Józefa de Maissonneuve, faworyta Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej (1736-1816), żony marszałka wielkiego koronnego Stanisława Lubomirskiego (1722-1783). Była to wtedy część dóbr wilanowskich. Architekt Szymon Bogumił Zug (1733-1807) pozostawił następujący opis posiadłości: „Miejsce to zwane Rozkosz oddziela tylko dolina od lasu, składa się z ładnego domku z dwoma skrzydłami odosobnionymi, pięknego sadu i dzikiej przechadzki, przebiegającej doliną aż do głębi jej, gdzie znajduje się grota kształtnie zbudowana, ozdobiona kilkoma pokojami; u stóp jej wytryska źródło, którego otwór jest wyłożony kamieniem. Bliskość małego lasku domowego, wiele jest dla tego miejsca korzystne, bez niego bowiem byłoby za nadto szczupłe.” W latach 1785-1799 dwór stał się własnością Aleksandry Potockiej z Lubomirskich (1760-1831), żony Stanisława Kostki Potockiego (1...

  Majątek początkowo należał do Andrzeja, protoplasty rodu Radziejowskich, poddanego książąt mazowieckich. Jego syn Mikołaj obok drewnianego i obwarowanego dworu dostawił murowaną wieżę mieszkalną. W 1820 r. zrujnowanej wieży obecną neogotycką formę nadał architekt Jakub Kubicki (1758-1833) na zamówienie Józefa Wawrzyńca Krasińskiego (1783-1845).     Pałac powstał w XVII wieku staraniem wojewody łęczyckiego Stanisława Radziejowskiego (1575-1637). Za jego życia w pałacu bywali król Zygmunt III, Władysław IV, Jan III, a także nuncjusz papieski i pani ambasador Francji. Dalszej rozbudowy dokonał prymas Michał Radziejowski (1645-1705) , po którym pałac odziedziczyli Prażmowscy herbu Belina, którzy z kolei sprzedali go marszałkowi Francji Lwendellowi. Córka Lwendella wyszła za maż za Aleksandra Ossolińskiego, po czym pałac stał się własnością jednej z ich córek Anny, która z kolei wniosła go w posagu do małżeństwa z Kazimierzem Krasińskim herbu Ślepowron.   Pała...

  Pałac został wybudowany w 2016 r., staraniem prof. Witolda Modzelewskiego, który odkupił zrujnowany obiekt w 2002 r.. Wcześniej istniał tu dwór wybudowany w połowie XVIII w., który zniszczony został w 1944 r. a z jego pozostałości wybudowano szkołę.      Oryginalny dwór należał między innymi do Stanisława Grabowskiego (1780-1845), syna naturalnego króla Stanisława Augusta, w latach 1821-1830 zaś ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego. W tym okresie we dworze gościli między innymi król Aleksander I i wielki książę Konstanty Pawłowicz. Ku czci króla i wielkiego księcia ich imionami nazwano dwa posadzone w parku dęby („Konstanty” stoi do dziś), sam zaś dwór - „Alexandrinum”, którą to nazwę nosi też dzisiejszy pałac. Tak zwany Mały Dworek wybudowany w 2005 r. W okresie komunistycznym i w latach 1990. resztki dworu i park ulegały systematycznej degradacji. Nie odwróciło tego trendu przekazanie obiektu w ręce prywatne w 1988 r. Rewitalizacji obiekt...

  Pałac wybudowano ok. 1740 r. dla architekta Jana Zygmunta Deybela (1685-1752) przy istniejącej wówczas ulicy Mylnej na którą prowadził wyjazd z rezydencji. Następnie właścicielami byli m.in. od 1777 r. magnat Wincenty Potocki, burmistrz Starej Warszawy Wojciech Lombert i od 1789 r. bankier Piotr Blank (1742-1797). Od 1790 r. pałac należał do gen. Ignacego Działyńskiego (1754-1797) – wówczas właściciela części jurydyki Leszno, który w pałacu założył bibliotekę i galerię sztuki. W 1807 r. w budynku urządzono lazaret wojska francuskiego. Od 1809 r. pałac był miejscem spotkań loży masońskiej, która w 1820 r. wykupiła go na własność. Po rozwiązaniu loży w 1823 r. pałac trafił w ręce gminy ewangelicko-reformowanej. Od 1828 r. miały w nim siedzibę instytucje szkolne: Szkoła Wojewódzka Pedagogiczno-Praktyczna, następnie II Gimnazjum w Warszawie, po 1869 r. zaś żeńska pensja Konradi. Podczas okupacji niemieckiej, pałac wraz z sąsiednimi terenami należącymi do ewangelików został w...