Ronald Lasecki

Dwór wybudowano najprawdopodobniej w ostatniej ćwierci XIX wieku lub w roku 1915. Okoliczne dobra w XVIII w. należały do drobnej szlachty, na przełomie XIX/XX w. posiadłość była siedzibą rodu Dembowskich, a w 1909 r. należała do Edmunda Urbanowskiego. W latach 1920. administratorem majątku, liczącego wówczas 223 ha, był J. Tomawski. Po II wojnie światowej we dworze przez pewien czas mieściło się przedszkole, później popadał stopniowo w ruinę. U wejścia głównego widoczne pozostałości werandy Budynek jest częściowo podpiwniczony i z oryginalnie mieszkalnym poddaszem (obecnie dach jest częściowo zawalony), zbudowany z cegły i otynkowany, zbudowany na planie prostokąta, z dwuosiową przybudówką przy elewacji bocznej. Główne wejście poprzedzała drewniana, przeszklona weranda której pozostałości widoczne są do dziś. Nad oknami widoczne są naczółki w formie łuków.  Tu dobrze widać naczółkowe detale architektoniczne nad drzwiami i oknami Dach zdążył się już częś...

Na przeciągu swojej historii, Rosja była nie była objęta dynamiką wydarzeń w Europie. Jej nacjonalizm i ideologia narodowa są znaczone dwustronną dynamiką fascynacji i odrzucenia wobec tego, co konkretnie europejskie i co ogólnie zachodnie. Znany włoski slawista Aldo Ferrari zauważa, że od X do XIII wieku Ruś Kijowska była dobrze zintegrowana w ramach średniowiecznego europejskiego systemu gospodarczego. Inwazja mongolska oderwała Rosję od Zachodu. Później, gdy Księstwo Moskiewskie zreorganizowało się i uwolniło od pozostałości imperium mongolskiego, Rosja zaczęła się postrzegać jako nowe prawosławne Bizancjum, odmienne od katolickiego i protestanckiego Zachodu. Zwycięstwo Moskwy skierowało Rosję ku bezkresom Syberii. Pojawienie się Piotra Wielkiego, rządy Katarzyny Wielkiej i wiek XIX przyniosły próbę zbliżenia z Zachodem. W oczach wielu obserwatorów, rewolucja komunistyczna rozpoczęła nową fazę autarkicznej izolacji i zerwanie z Zachodem, pomimo zachodnioeuropejskiego pochodze...

W konserwatywnych kręgach feminizm przyjęto krytykować i wyśmiewać. Formy, które feminizm przybiera dziś, rzeczywiście, są estetycznie, psychologicznie i politycznie odpychające. Można jednak się zastanowić, czy w feminizmie nie brak aspektów pozytywnych. Istnieją rozmaite rodzaje feminizmu. Feminizm liberalny opiera się na przekonaniu, że normatywnym modelem społecznym jest w społeczeństwie mężczyzna. Kobieta jest w prawnym i tradycyjnym sensie „niepełnym mężczyzną”, pozbawionym męskich praw. Stąd przekonanie o kobiecie jako o bycie niedostatecznym, upośledzonym. Kobieta jest w takim rozumieniu mężczyzną – społecznym inwalidą. Stosownie do tego punktu widzenia, pojawia się idea, by przywrócić kobiecie jej brakujące „organy”, równając ją do mężczyzny. Obecne jest tu wyobrażenie o osiągnięciu pełnej równości (społecznej, politycznej, ekonomicznej, fizycznej) poprzez podciągnięcie, transformację kobiety w mężczyznę. Jeśli nawet nie mówi się tu o operacji fizycznej,...

Insurection: Szczególnie w „La Hache des steppes” opowiada Pan o swoich podróżach w poszukiwaniu zapomnianych ludów i ich „ostatnich żyjących przedstawicieli, którzy wciąż pamiętają”. „Król zza morza”jest sposobem na złączenie nas we śnie z naszą narodową imaginacją, nim będzie za późno? Jean Raspail: Tym, co mnie przeraża, jest zupełne usunięcie idei rojalistycznej z francuskiej imaginacji. Uganiamy się za magazynami typu „Gala” lub „Point de Vue”, ale nie ma to z nią nic wspólnego. Ten entuzjazm wobec królów i rodzin panujących jest entuzjazmem midynetki. Jeśli królewskość miała by zajmować taki poziom, to wszystko to należałoby zastopować. Insurection: Maurras zdefiniował cywilizację jako dziedzictwo i jego transmisję. Jaką rolę przypisuje Pan literaturze w takiej transmisji? Jean Raspail: W istocie, to, co się dziedziczy, odgrywa zasadniczą rolę. Transmisja dziedzictwa nie odbędzie się za pośrednictwem środków masowego przekazu. Transmisja cywilizacji francusk...

Le Figaro littéraire: Jak w ogóle można być rojalistą w roku 2000? Jean Raspail: Rojalizm, jak go rozumiem, nie jest stanowiskiem politycznym. Przeciwnie, jest podejściem etycznym, filozoficznym i religijnym. Rojalizm jest piękną i szlachetną ideą, spełniającą potrzeby tego, co w nas najlepsze: heroizmu, poczucia sacrum i ideału. Czy jednak rojalizm nie jest na planie politycznym staroświecki? Idea rojalistyczna nigdy nie ulegnie przedawnieniu, ponieważ jest ponadczasowa. Dziś we Francji nie ma osoby wcielającej historyczną ciągłość narodu. Myślę, że możemy kochać króla, być wierni królowi... ale nie prezydentowi Republiki! Czy wierzy Pan w restaurację monarchii we Francji? Zerwanie było zbyt długie. Ponad sto pięćdziesiąt lat minęło od czasów ostatniego króla Francji. Król nie jest już figurą z francuskiej imaginacji – jeśli w ogóle istnieje jeszcze imaginacja francuska! Boskie namaszczenie, niegdyś tworzące królów, zniknęło w zbiorowej nieświadomości. K...

„Zasadniczym jednak powodem (tragicznej reakcji rządu Francji na epidemię COVID-19) jest to, że, by spełnić standardy ideologii liberalnej, chcieliśmy podporządkować sferę publicznej ochrony zdrowia zasadom opłacalności rynkowej, konkurencyjności i bieżącego zarządzania, co doprowadziło do utraty tysięcy łóżek szpitalnych, zniszczenia zapasów i obniżenia bezpieczeństwa zatrudnienia dla i tak źle opłacanego personelu. Innymi słowy, zintegrowaliśmy w ramach systemu rynkowego sektor, który z definicji znajduje się poza rynkiem. Skutkiem było rozległe załamanie potencjału publicznych szpitali. (…) Nawet w Średniowieczu, poddawanie kwarantannie zdrowych ludzi nigdy nie pomogło w powstrzymaniu żadnej epidemii. Z tego punktu widzenia, ogólna kwarantanna była przede wszystkim oznaką bezsiły: poddaliśmy wszystkich kwarantannie, ponieważ ani nie mieliśmy masek (które najpierw uznaliśmy za „bezużyteczne”, by następnie uczynić ich noszenie niemal obowiązkowym), ani testów, ani sp...