Powrót fujimoryzmu w Peru

 


W poniedziałek, 29 czerwca ogłoszono ostatecznie wyniki drugiej tury wyborów prezydenckich w Peru z 7 czerwca. 50,23% zdobyła w nich Keiko Fujimori popierana przez prawicową Fuerza Popular (FP), pokonując (?) Roberto Sáncheza popieranego przez centrolewicową Juntos por el Perú (JP). Frekwencja wyniosła 72,03%, co oznacza że głosowało 27,3 mln. obywateli 35,5 milionowego kraju. Różnica w liczbie oddanych głosów wyniosła ostatecznie 49 641 na rzecz K. Fujimori. Zwycięstwo konserwatywnej kandydat jest jednak dość osobliwe, bowiem dokonało się dzięki głosom oddanym za granicą, gdzie zdobyła ona 63,21% głosów, tak więc o 81 655 więcej niż R. Sánchez, podczas gdy ten ostatni wygrał w kraju większością 50,088% co dało mu jednak jedynie 32 014 głosów więcej niż K. Fujimori.


Sztab R. Sancheza próbował bezskutecznie skarżyć przeliczanie głosów z zagranicy, argumentując że nie zostały dopełnione procedury bezpieczeństwa dotyczące przewozu kart do głosowania z ambasad i konsulatów Peru do stolicy kraju, zaś ministerstwo spraw zagranicznych miało wywierać presję na personel dyplomatyczny by wpływał na proces wyborczy. 27 czerwca zwolennicy pokonanego kandydata zorganizowali przemarsz przez Limę, zaś on sam zapowiedział że nie uzna wyniku wyborów. Sama prezydent-elekt przyznała po wyborach, że „kraj jest podzielony i ciąży na nas wielka odpowiedzialność by słuchać obydwu stron”, zaś najpilniejszym zadaniem jest „przywrócenie porządku” po wyborach.


K. Fujimori wyborczego zwycięstwa pogratulowali prawicowi przywódcy regionu: Javier Milei z Argentyny (który napisał na X, że „Peruwiańczycy (…) powiedzieli totalitarnemu socjalizmowi: nigdy więcej”) José Antonio Kast z Chile, Santiago Peña z Paragwaju, Rodrigo Paz z Boliwii, Daniel Noboa z Ekwadoru, prezydent-elekt Kolumbii Abelardo de la Espriella, Laura Fernández Delgado z Kostaryki, Nasry Asfura z Hondurasu, a także Albert Ramdin - sekretarz generalny będącej narzędziem USA Organizacji Państw Amerykańskich (OPA).


W wystąpieniu powyborczym 29 czerwca pani prezydent-elekt zapowiedziała rozpoczęcie kadencji od podjęcia środków zaradczych wobec pojawienia się El Niño. Na możliwego premiera w jej administracji typowani są wiceprezydent-elekt Luis Galarreta, były minister gospodarki i finansów Luis Carranza, były minister prezydentury w okresie rządów jej ojca Edgardo Mosqueira Medina. K. Fujimori jest zwolenniczką neoliberalizmu gospodarczego, silnej władzy i walki z terroryzmem nawet kosztem przestrzegania „praw człowieka”, przeciwniczką aborcji i związków partnerskich dla zboczeńców. Jej zapleczem politycznym jest peruwiańska finansjera, krajowy i zagraniczny kapitał oraz najzamożniejsza część społeczeństwa zamieszkująca wybrzeże oceaniczne.


Prywatnie K. Fujimori jest córką Alberto Fujimoriego, którego prezydentura w latach 1990-2000 była fasadą dla dyktatury komitetu złożonego z wyższych oficerów armii, Narodowej Służby Wywiadu (hiszp. Servicio de Inteligencia Nacional, SIN) i elity finansowej, realizującego „Plan Verde” łączący elementy wzorowanych na sąsiednim Chile neoliberalnych reform gospodarczych („Fujishock”) i eugeniki (przymusowa sterylizacja osób uznanych za patologiczne lub należące do społecznej bazy lewicy). Reżym polityczny w Peru działał wtedy w ścisłej koordynacji z jankeską Centralną Agencją Wywiadowczą (CIA), na liście płac której pozostawał faktycznie kierujący wtedy SIN Vladimiro Montesinos.


Ronald Lasecki


Wesprzyj moja pracę analityczną


Postaw mi kawę

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Światopogląd pogański

Obraz
  By poznać istotę światopoglądu pogańskiego, teologię i moralność indoeuropejskiego pogaństwa, sięgnąć należy do jednego z kanonicznych tekstów kultury europejskiej, mianowicie do „Iliady” Homera. Dziś czytana ona bywa przede wszystkim jako tekst literacki, gdyż chrześcijaństwo zepchnęło na margines jej znaczenie jako wyrazu światopoglądu pogańskiego. Rekonstruując współcześnie pogaństwo, warto jednak ten wymiar „Iliady”odpomnieć. Stan natury, czyli wojna bez reguł Jak pamiętamy, „Iliada” opowiada o wojnie trojańskiej, wywołanej ucieczką trojańskiego księcia Parysa z Heleną – małżonką króla Sparty Menelaosa. W konsekwencji, brat pokrzywdzonego Agamemnon organizuje armadę okrętów różnych greckich poleis, by odzyskać Helenę i oczyścić honor brata. „Iliada” rozpoczyna się zatem pogwałceniem obyczaju - kradzieżą kobiety, co staje się przyczyną wojny. Z kolei Agamemnon kradnie Achillesowi jego konkubinę Bryzeidę, plamiąc tym honor bohatera. Achilles odmawia wtedy walki, na c...
Czytaj więcej

"Citizen Vigilante" - recenzja

Obraz
  " I can’t sit here and watch you exist in a state of sleep paralysis anymore. The truth is this: You’re all being used. You’re nothing but playthings. Every soldier who’s gone off to war thinking that their death was for an idea, or that their sacrifice was important for society, has been played. You walk down the street, and you get stabbed, or robbed, killed, and what does your country do? Nothing. And what do you do? Nothing? The universe demands balance. " (Michael Sanders) Najnowsze dzieło niemieckiego „antyreżysera” Uwe Bolla doczekało się już na polskiej prawicy lawinowej krytyki, za którą wyczuć da się jednak gorące pragnienie „odcięcia się od radykalizmu” w obawie przed napiętnowaniem jako „ekstremista” dla którego nie ma miejsca w reżymowym dyskursie politycznym czy na „poważnej” prawicy konserwatywnej. Zaroiło się zatem nagle na internetowej prawicy od znawców sztuki filmowej doszukujących się w filmie „dziur” fabularnych (nie da się ukryć, że takie występuj...
Czytaj więcej

Dwa rodzaje honoru

Obraz
  Honor jest ideą wyrastającą z naszej natury, towarzyszy nam zatem od początków naszego istnienia. Dziś napotyka jednak wyzwania, które wymagają jego precyzyjnego zdefiniowania. Honor kobiety honorem wspólnoty Najprostsze jest to w odniesieniu do kobiet. Honor w przypadku kobiet równoznaczny jest czystości płciowej . Czyli dziewictwu przedmałżeńskiemu i wierności małżeńskiej oraz pochodnym jej postawom takim jak skromność. Pomimo zacierania tego faktu przez liberalizm i uformowaną w nim popkulturę, pozostaje on wciąż oczywistością, gdy bowiem chcemy zakwestionować honor kobiety, sugerujemy jej rozwiązłość lub bezwstydność – najcięższą obelgą w odniesieniu do kobiety wciąż pozostaje „kurwa”. Tradycyjne kultury honoru, jak opisali je brytyjski badacz Julian Pitt-Rivers (1919-2001) oraz badacz grecki John G. Peristiany (1911-1987) były przy tym silnie patriarchalne, kobiety zaś występowały w nich jako element szeroko pojętego dobytku mężczyzn . Zhańbienie kobiety jest w ni...
Czytaj więcej