"Kwiaty" Henrietty Beyer


 

Utrzymany w stylu germańskiego biedermaieru obraz „Kwiaty” (1827), autorstwa osiadłej w Warszawie w 1811 roku Niemki Henrietty Beyer (1782-1855).


Autorka obrazu urodziła się w Szczecinie pod nazwiskiem Minter i tam pobierała pierwsze nauki w zakresie malarstwa u mistrza Petera Schmidta, następnie zaś w Berlinie u malarza kwiatów i porcelany, mistrza Gottfrieda Wilhelma Völckera (1775-1849). Po przeprowadzce do Warszawy wyszła za mąż za zatrudnionego w loterii Królestwa Polskiego Gottlieba Wilhelma Beyera, już jednak w 1819 roku owdowiała, poświęcając się zawodowo malarstwu, by utrzymać rodzinę.


W latach 1821-1845 H. Beyer brała udział w warszawskich Wystawach Sztuk Pięknych, gdzie wielokrotnie zdobywane medale przyniosły jej rozgłos i uznanie publiczności. W swojej pracy korzystała ze wskazówek klasycystycznego malarza Antoniego Brodowskiego (1784-1832). W latach 1824-1833 prowadziła pierwszą w Warszawie szkołę malarstwa dla kobiet, której rangę podwyższał fakt zamknięcia przez Rosjan w 1831 roku Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie wcześniej nauczano sztuk pięknych (jednak bez dopuszczania kobiet do nauki).


H. Beyer specjalizowała się we wzorowanych na XVII-wiecznych obrazach flamandzkich kwiatowych martwych naturach, niekiedy ożywionych obecnością motyli lub małych ptaków. Jej odtwarzane z miniatorską precyzją portrety roślin poparte były własnymi studiami botanicznymi w warszawskich ogrodach. H. Beyer ceniona była za precyzję rysunku, co stanowiło zresztą charakterystyczny rys malarzy biedermaieru, słynących z formalnych i warsztatowych osiągnięć, solidnego rzemiosła, dążenia do gładkiego wykończenia powierzchni obrazu, precyzyjnego malowania detalu, osiągnięć iluzji światłocienia. Bogactwo żywych, dobrze zharmonizowanych barw, miękkość modelunku walorowego i wytworność układów kompozycyjnych dostrzegano też w dziełach H. Beyer.


Należąca niewątpliwie do dorobku kultury polskiej twórczość niemieckiej artystki odzwierciedla zjawisko charakterystyczne dla pierwszej połowy XIX wieku, mianowicie przenikanie wzorców artystycznych między Polską a krajami zaborców; wielu Polaków studiowało w tym czasie sztuki piękne w Sankt-Petersburgu, Düsseldorfie, Berlinie czy Monachium, w Polsce tworzyli zaś artyści niemieccy i austriaccy jak choćby H. Beyer. Sam nurt biedermaieru pochodzi zresztą właśnie z krajów niemieckich, gdzie rozwijał się w latach 1815-1848. Jego nazwa wyprowadzana jest od nazwiska fikcyjnego poety Weilanda Gottlieba Biedermaiera - rzekomego autora utworów pochwalających szczęście rodzinne w domowym zaciszu, opublikowanych w latach 1855-1857 w satyrycznym piśmie monachijskim „Fliegende Blätter”.


Osobiście, niezależnie od tego że jestem fanem wszelkich przedstawień Natury, biedermaier – w Polsce, ze względu na odrębną konstytucję społeczną kraju, znany raczej jako „styl dworkowy” - lubię za uczynienie romantyzmu „przytulnym” i „ciepłym” - to w tej sztuce, mieszającej motywy sentymentalizmu, romantyzmu i realizmu, osadzonej w tradycji ikonograficznej krajów niderlandzkich i niemieckich, rozwinięto nurt portretowy, przedstawienia dzieci, scenkę rodzajową, przedstawienia spotkań familijnych, zabaw, lektury, prac domowych, spacerów konnych i pieszych, idyllicznych wyobrażeń swojskiego pejzażu, wszystko to zaś zabarwione nutą swego rodzaju intymności, tworzącej wspomniane wrażenia emocjonalnego „ciepła” i przytulności, przy jednoczesnym zachowaniu warsztatowego kunsztu a niekiedy też wyostrzonego postrzegania rzeczywistości społecznej.


Ronald Lasecki


Wesprzyj promocję tożsamościowej kultury


Postaw mi kawę

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Światopogląd pogański

Obraz
  By poznać istotę światopoglądu pogańskiego, teologię i moralność indoeuropejskiego pogaństwa, sięgnąć należy do jednego z kanonicznych tekstów kultury europejskiej, mianowicie do „Iliady” Homera. Dziś czytana ona bywa przede wszystkim jako tekst literacki, gdyż chrześcijaństwo zepchnęło na margines jej znaczenie jako wyrazu światopoglądu pogańskiego. Rekonstruując współcześnie pogaństwo, warto jednak ten wymiar „Iliady”odpomnieć. Stan natury, czyli wojna bez reguł Jak pamiętamy, „Iliada” opowiada o wojnie trojańskiej, wywołanej ucieczką trojańskiego księcia Parysa z Heleną – małżonką króla Sparty Menelaosa. W konsekwencji, brat pokrzywdzonego Agamemnon organizuje armadę okrętów różnych greckich poleis, by odzyskać Helenę i oczyścić honor brata. „Iliada” rozpoczyna się zatem pogwałceniem obyczaju - kradzieżą kobiety, co staje się przyczyną wojny. Z kolei Agamemnon kradnie Achillesowi jego konkubinę Bryzeidę, plamiąc tym honor bohatera. Achilles odmawia wtedy walki, na c...
Czytaj więcej

"Citizen Vigilante" - recenzja

Obraz
  " I can’t sit here and watch you exist in a state of sleep paralysis anymore. The truth is this: You’re all being used. You’re nothing but playthings. Every soldier who’s gone off to war thinking that their death was for an idea, or that their sacrifice was important for society, has been played. You walk down the street, and you get stabbed, or robbed, killed, and what does your country do? Nothing. And what do you do? Nothing? The universe demands balance. " (Michael Sanders) Najnowsze dzieło niemieckiego „antyreżysera” Uwe Bolla doczekało się już na polskiej prawicy lawinowej krytyki, za którą wyczuć da się jednak gorące pragnienie „odcięcia się od radykalizmu” w obawie przed napiętnowaniem jako „ekstremista” dla którego nie ma miejsca w reżymowym dyskursie politycznym czy na „poważnej” prawicy konserwatywnej. Zaroiło się zatem nagle na internetowej prawicy od znawców sztuki filmowej doszukujących się w filmie „dziur” fabularnych (nie da się ukryć, że takie występuj...
Czytaj więcej

"Samozaoranie" Grzegorza Brauna

Obraz
  Grzegorz Braun „zsuczył” się przed drugą turą wyborów prezydenckich, popierając kandydata PiS. „Sukami” nazywano w rosyjskich więzieniach i obozach pracy osadzonych którzy współpracowali z administracją więzienną lub wręcz weszli z jej przedstawicielami w jakikolwiek kontakt fizyczny – na przykład podnosząc przedmiot upuszczony na ziemię przez strażnika obozowego. Piszą o tym między innymi Warłam Szałamow i Aleksandr Sołżenicyn. Anarchistyczny etos „worów w zakonie” jest, moim zdaniem, doskonałym punktem odniesienia przy formowaniu etosu polskiego Antysystemu. Objazd przez Brauna nawet najbardziej szmatławych PiS-owskich szczekaczek propagandowych na dwa dni przed wyborami prezydenckimi był widowiskiem doprawdy obrzydliwym. Braun bowiem prowadził tam kampanię na rzecz Nawrockiego bardziej energiczną niż wcześniej na rzecz własnej kandydatury. Na wieczór wyborczy Braun też polazł do jednej z PiS-owskich stacji. Swoją decyzję o poparciu Nawrockiego ogłosił nie na jakimś antysys...
Czytaj więcej