Ronald Lasecki

  Nowy prezydent Argentyny Javier Milei zaczyna napotykać opór we wdrażaniu swojego programu libertariańskiego szoku gospodarczego. 21 grudnia w różnych miejscach Buenos Aires i innych miastach Argentyny odbyły się demonstracje „z garnkami i patelniami”. Minister bezpieczeństwa w rządzie J. Milei (a wcześniej jego kontrkandydatka w wyborach prezydenckich) Patricia Bullrich próbuje przeciwdziałać protestom poprzez zwiększoną obecność policji na ulicach i przyjęcie protokołu pozwalającego surowo karać za blokady dróg. Dewaluacja peso Wcześniej, w ramach polityki rządowej, minister gospodarki Luis Caputo ogłosił 12 grudnia dewaluację argentyńskiego peso o 54% i podatkowy program oszczędnościowy. Kroki te mają na celu ograniczenie hiperinflacji (143% rok do roku) i deficytu fiskalnego (5,5% PKB), które minister w swoim wystąpieniu inauguracyjnym wskazał jako główne przyczyny problemów gospodarczych Argentyny. L. Caputo wskazał również na dojmujący brak zagranicznej waluty, powt...

  W niedzielę 19 listopada odbyła się druga tura wyborów prezydenckich w Argentynie. Z wynikiem 55,69% wygrał ją określający się jako anarchokapitalista Javier Milei , wyprzedzając przodującego wcześniej w sondażach neoperonistę Sergio Massę który zdobył 44,31%. Już w pierwszej turze przeprowadzonej 22 października odpadła kandydat konserwatywnej prawicy prof. Patricia Bullrich – minister pracy w administracji prezydenta Fernando de la R ú a w latach 2000-2001 i minister ds. bezpieczeństwa w administracji prezydenta Mauricio Macriego w latach 2015-2019, popierana przez centroprawicową Propuesta Republicana. Jej program obejmował liberalizację prawa pracy, cięcia budżetowe i zniesienie kontroli cen. Opowiadała się ona za „strategią szoku”, obiecując położyć kres ruchowi strajkowemu i ulicznym protestom bezrobotnych organizowanym od lat 1990. Z kolei popierany przez centrolewicową neoperonistowską Unię na rzecz Ojczyzny (hiszp. Unión por la Patria, UP), pełniący od sierpnia...

  Pierwociny argentyńskiej myśli geopolitycznej rodzą się w XIX wieku, na tle instytucjonalnego i przestrzennego kształtowania się samego państwa argentyńskiego . 25 maja 1810 r. uzyskało ono niepodległość jako Zjednoczone Prowincje Río de la Plata ( Provincias Unidas del Río de la Plata ) na drodze tzw. Rewolucji Majowej ( Revolución de Mayo ) od hiszpańskiego Wicekrólestwa Río de la Plata istniejącego od 1776 r. Już jednak w maju 1811 r. niepodległość ogłosił Paragwaj, a w sierpniu 1825 r. - Boliwia, wyłamując się tym samym spod władzy Buenos Aires. Wymiennie używano też wówczas nazwy „Zjednoczone Prowincje Ameryki Południowej” ( Provincias Unidas de Sud América ), co odzwierciedlało z kolei aspiracje Buenos Aires do politycznej kontroli nad usamodzielnionymi peryferiami dawnego Wicekrólestwa Río de la Plata i do politycznej integracji południowoamerykańskiej wyższego szczebla. Kolejną formą państwowości argentyńskiej była Konfederacja Argentyńska ( Confederación Argent...