Ronald Lasecki

  Od 15 kwietnia w Sudanie trwają walki wewnętrzne pomiędzy armią a Siłami Szybkiego Wsparcia (ang. Rapid Support Force, RSF), które wspólnie obaliły cywilny rząd tego kraju w puczu z października 2021 r. W wyniku walk dotychczas zginęło co najmniej 559 osób a 4 tys. zostało rannych. 100 tys. mieszkańców Sudanu opuściło w wyniku konfliktu kraj, uciekając do Egiptu, Czadu i Sudanu Południowego, zaś kilkaset tysięcy zostało uchodźcami wewnętrznymi. Wewnętrzne tło konfliktu Konflikt wybuchł na tle realizacji międzynarodowego planu przekazania władzy w kraju cywilom, co planowano przeprowadzić na specjalnym szczycie w kolejną rocznicę obalenia Omara al-Baszira 11 kwietnia 2019 roku. Przedmiotem sporu stały się kwestia włączenia RSF do struktury Sił Zbrojnych Sudanu (SZS), ustalenie łańcucha dowodzenia w tak odnowionej armii oraz zasad cywilnego zwierzchnictwa nad SZS. Dowódca SZS i zarazem przewodniczący sprawującej władzę w kraju od 2021 roku Tymczasowej Rady Suwerennej (TR...

    Podczas Zimnej Wojny siły radzieckie obecne były m.in. w Jemenie Południowym, w Somalii oraz w Etiopii rządzonej przez komunistycznego dyktatora Mengystu Hajle Mariama. W przypadku tego ostatniego kraju, radzieccy doradcy wojskowi zaangażowani byli w walki przeciw rebeliantom tigryjskim i erytrejskim, zaś radziecka marynarka wojenna operowała u wybrzeży Erytrei, wchodzącej wówczas w skład Etiopii, i uczestniczyła w ostrzeliwaniu rebeliantów. W Somalii w latach 1964-1977 istniała radziecka baza wojskowa w mieście Berbera. W Etiopii Rosjanie zainstalowali się na wyspie Nokra w archipelagu Dahlak na Morzu Czerwonym, skąd operował 8. szwadron Floty ZSRR, odpowiedzialny za obszar Oceanu Indyjskiego. Gdy Ludowo-Demokratyczna Republika Jemenu pogrążyła się w wojnie pomiędzy różnymi frakcjami marksistowskimi, a wraz z rozpadem ZSRR upadł również marksistowski rząd Etiopii, erytrejscy partyzanci zagrozili zaś bazie na wyspie Nokra, Rosjanie w 1990 r. wycofali się z regionu Zat...

Historia, tak jak my ją rozumiemy, zaledwie musnęła Afrykę w kilku miejscach na wybrzeżu, całość kontynentu obejmując stosunkowo niedawno, bo około 1884 r. gdy na kongresie berlińskim rozdrapały go pomiędzy siebie zachodnioeuropejskie mocarstwa kolonialne. Nasz obraz Afryki zapośredniczony został więc w większości z Zachodu i ma charakter postkolonialny, by wspomnieć choćby „W pustyni i w puszczy” Henryka Sienkiewicza. Zainteresowanie Polaków wydarzeniami w Afryce jest przez to minimalne. Tymczasem współcześnie kontynent ten pozostaje ważnym obszarem rywalizacji zewnętrznych mocarstw, wynik której będzie miał wpływ na globalny układ sił. Wykażemy to na przykładzie konfliktu interesów towarzyszących obaleniu 11. kwietnia 2019 r. będącego prezydentem Sudanu od 1999 r. Omara al-Baszira. Dekompozycja elity władzy Obecnemu kryzysowi w Sudanie początek dało podniesienie przez władze cen chleba 19. grudnia 2018 r. W proteście przeciw tej decyzji na ulice sudańskich miast wyleg...