Ronald Lasecki

Park na warszawskim Gocławiu. Jego koncepcja zrodziła się w 2007 roku, po przeprowadzeniu wśród kilkuset mieszkańców ankiety dotyczącej sposobu zagospodarowania sztucznego zbiornika wodnego na odnodze środkowej części Kanału Gocławskiego. W 2008 roku przeprowadzono konkurs, którego zwycięzcą została pracownia PALK Architekci. Głównym projektantem był Piotr Hadecki, współautorami projektu zaś architekci Łukasz Stępniak i Krzysztof Łaniewski-Wołłk oraz Kinga Zinowiec-Cieplik. Prace, których koszt wyniósł ponad 10 mln. złotych, rozpoczęto w grudniu 2009 roku a uroczyste otwarcie obiektu nastąpiło 7 listopada 2010 roku. rzeźba "Kota Niezależnego Cyryla" autorstwa Bogny Czechowskiej, odsłonięty 29 maja 2011 roku fontanna, zimą oczywiście nieczynna boisko do piłki plażowej Dziwna rzeźba na skrzyżowaniu ul. gen. A. E. Fieldorfa "Nila" i ul. gen. T. Bora-Komorowskiego (na wysokości ul. Salamandry) na warszawskim Gocławiu. Chyba trochę zapuszczona i zapomniana - nie udało ...

  Nieco zapomniany Cmentarz Ofiar Wojny 1939-1945 przy ul. Kościuszkowców w Marysinie Wawerskim. Są na nim pochowani polscy żołnierze polegli w wojnie obronnej 1939 roku w walkach o Stolicę, ofiary niemieckich masakr w Wawrze w grudniu 1939 roku oraz w Aninie w kwietniu 1942 roku, a także polscy i radzieccy artylerzyści polegli w walce o Warszawę we wrześniu 1944 roku. Cmentarz został zaprojektowany przez Józefa Tarnasa i Aleksandra Zdanowicza i otwarty 12 listopada 1939 roku. Pierwszym pochowanym był pochodzący z Wilna Kazimierz Grauzynius, który poległ 19 września 1939 roku. Ostatnie pochówki miały miejsce w 1945 roku. Betonowe krzyże na cmentarzu poddano renowacji w 1960 r. Blok skalny przed wejściem na cmentarz poświęcony pamięci żołnierzy 1 dywizji piechoty im. Tadeusza Kościuszki poległych w walkach o warszawską Pragę we wrześniu 1944 roku. Na tablicy widoczny jest „orzeł Berlinga”, inspirowany orłem z grobu Władysława Hermana z Kaplicy Królewskiej w Katedrze Płockiej. ...

 Drewniana dzwonnica z 1817 roku

  W dość niespodziewanym miejscu, przy zachowanym skrawku ulicy Wirażowej na betonowo-asfaltowym bezludziu, wciśniętą pomiędzy monstrualne konstrukcje autostradowego węzła Marynarska i terminalu towarowego Portu Lotniczego Okęcie, znaleźć można zagubioną kapliczkę. Jak informuje umieszczona przy niej tablica, jest to relikt nieistniejącej już wsi, której mieszkańców wysiedlono z powodu budowy lotniska i autostradowego węzła komunikacyjnego. Kręta niegdyś na całej długości ulica Wirażowa dawniej liczyła sobie 4 kilometry, przebiegając przez miejscowości Zbarż, Wyczółki, Gorzkiewki i Krasnowolę, które oznaczone są jeszcze na starych mapach Warszawy z lat 1970. Ulica kończyła się pod numerem 159, przy dzisiejszej ulicy Sasanki, niedaleko od zachowanego wciąż Stawu Zbarskiego (dziś z jednej strony jest tam niewielki trawnik z ławkami, z drugiej zaś ohydne blaszane ogrodzenie). Kapliczka stała pierwotnie w miejscu dzisiejszego portu cargo, staraniem mieszkańców ulicy Wirażowej – ...

 Jeden z ostatnich drewnianych domów przy ulicy Modlińskiej. Obecnie mieści jakąś szkołę językową (!). Nie udało mi się znaleźć żadnych więcej informacji na jego temat.

  Niewielki dwór z dwoma skrzydłami zwany „Rozkosz” wzniesiono tu po 1775 r. dla pułkownika wojsk koronnych i kawalera maltańskiego Józefa de Maissonneuve, faworyta Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej (1736-1816), żony marszałka wielkiego koronnego Stanisława Lubomirskiego (1722-1783). Była to wtedy część dóbr wilanowskich. Architekt Szymon Bogumił Zug (1733-1807) pozostawił następujący opis posiadłości: „Miejsce to zwane Rozkosz oddziela tylko dolina od lasu, składa się z ładnego domku z dwoma skrzydłami odosobnionymi, pięknego sadu i dzikiej przechadzki, przebiegającej doliną aż do głębi jej, gdzie znajduje się grota kształtnie zbudowana, ozdobiona kilkoma pokojami; u stóp jej wytryska źródło, którego otwór jest wyłożony kamieniem. Bliskość małego lasku domowego, wiele jest dla tego miejsca korzystne, bez niego bowiem byłoby za nadto szczupłe.” W latach 1785-1799 dwór stał się własnością Aleksandry Potockiej z Lubomirskich (1760-1831), żony Stanisława Kostki Potockiego (1...