Ronald Lasecki

  Radzin jako odrębny majątek wyodrębniony został w 1833 roku, gdy Leopold Radziński nabył od swego ojca Józefa część majątku Glinki, zapisując ją w odrębnej księdze hipotecznej. To on również wybudował w majątku drewniany dwór, w którym spędzał miesiące letnie. Po zmarłym bezpotomnie Leopoldzie Radzińskim, w 1871 r. majątek odziedziczył Celestyn Polakiewicz, z którego inicjatywy na miejscu dawnego dworu drewnianego w latach 1872-1875 wzniesiono obecny dwór murowany. Wybudowano też wtedy oficynę, stajnię, kuźnię i czworaki. Od imienia C. Polakiewicza lub jego córki Celestyny wywodzi się też nazwa Celestynów. W kolejnych latach dwór przechodził w ręce Niezabitowskich i Schwarschteinów, w latach 1927-1929 Rosłońców, w latach 1929-1944 Zalewskich z Przydromirskimi. Od 1873 r. do 1940 r. w majątku działała cegielnia, zanim okupant niemiecki wymordował wszystkich jej pracowników. Pozostałością po niej są komin i stawy, z których wybierano glinę. W 1944 r. przeprowadzono dobrowoln...

  Dworek wybudowany w 1805 r. dla kasztelana Franciszka Krotkowskiego, następnie należał do rodziny Romanów, w 1842 r. stał się zaś własnością prof. Fryderyka Skarbka (1792-1866), którego żona Ludwika od 1802 r. była z kolei właścicielem wsi Żelazowa Wola wraz z tamtejszym dworem, w którego wschodniej oficynie urodził się w 1810 r. Fryderyk Chopin. Kolejnymi właścicielami dworu byli hrabianka Grabowska, Konstanty Grabowski, Antoni Żukowski, na koniec zaś rodzina Berensewiczów. W 1938 r. Wyczółki włączono do Warszawy, w związku z czym w 1945 r. dwór został przejęty przez państwo na podstawie dekretu Bieruta. W latach 1970. planowano w nim urządzić ośrodek rekreacyjny dla załogi Kombinatu Budownictwa Miejskiego „Południe”, który w pobliżu miał swoją fabrykę domów. W latach 1990. dwór wraz z posiadłością o powierzchni 36 375 m ² odzyskał Andrzej Józef Beręsewicz, który zachował ją do swej śmierci na przełomie XX/XXI wieku. Spadkobiercą Beręsewicza i obecnym właścicielem dworku je...

  Dworek w Halinie. Podobno wybudowany w 1905 r. przez carskiego generała dla jego kochanki. Podobno od 1953 r. służył jako ośrodek Stowarzyszenia Pax, choć w Internecie brak na ten temat jakichkolwiek informacji a te powtórzone przez Lechosława Herza ("Puszcze Kamieniecka i Biała", Pruszków 2005, s. 142-143) za Aleksandrą Ziółkowską-Boehm wydają się wewnętrznie niespójne. Obecnie budynek znajduje się w sąsiedztwie nowego ośrodka turystycznego i jest niemal zupełnie porzucony, podlegając stopniowej degradacji. Właściciel terenu nie interesuje się nim zupełnie, kilka zrujnowanych pomieszczeń jest jedynie okazjonalnie użytkowanych przez klub motocyklowy.