Ronald Lasecki

  Honor jest ideą wyrastającą z naszej natury, towarzyszy nam zatem od początków naszego istnienia. Dziś napotyka jednak wyzwania, które wymagają jego precyzyjnego zdefiniowania. Honor kobiety honorem wspólnoty Najprostsze jest to w odniesieniu do kobiet. Honor w przypadku kobiet równoznaczny jest czystości płciowej . Czyli dziewictwu przedmałżeńskiemu i wierności małżeńskiej oraz pochodnym jej postawom takim jak skromność. Pomimo zacierania tego faktu przez liberalizm i uformowaną w nim popkulturę, pozostaje on wciąż oczywistością, gdy bowiem chcemy zakwestionować honor kobiety, sugerujemy jej rozwiązłość lub bezwstydność – najcięższą obelgą w odniesieniu do kobiety wciąż pozostaje „kurwa”. Tradycyjne kultury honoru, jak opisali je brytyjski badacz Julian Pitt-Rivers (1919-2001) oraz badacz grecki John G. Peristiany (1911-1987) były przy tym silnie patriarchalne, kobiety zaś występowały w nich jako element szeroko pojętego dobytku mężczyzn . Zhańbienie kobiety jest w ni...

  Konserwatyzm pozycjonuje się zazwyczaj na przeciwległym postępującemu liberalizmowi skraju politycznego spektrum. Wydawałoby się więc, że jest naturalną zarodnią a w każdym razie naturalnym sojusznikiem Antysystemu i że jego adepci powinni się naturalnie osuwać ku postawie antysystemowej. Empiryczna obserwacja rzeczywistych konserwatystów przeczy jednak trafności takiej prognozy. Strach przed Barbarzyństwem Na płaszczyźnie polityki światowej konserwatyści praktycznie zawsze pozycjonują się przeciwko tym ośrodkom siły które, wydawałoby się, powinny być przez nich postrzegane jako naturalny sojusznik ich antyliberalnej sprawy. Konserwatyści zawsze są jednak wrogami Rosji, islamu, Chin i ruchów etnopogańskich , pomimo faktu że ośrodki te – tak jak konserwatyzm na Zachodzie – opierają się zachodniemu liberalizmowi, że państwa przez nie upostaciawiane są bardziej konserwatywne niż państwa zachodnie, oraz że ludy i kraje je reprezentujące są bardziej tradycyjne niż ludy i kraje ...

  Popularny jest dziś pogląd, jakoby kategorie „prawicy” i „lewicy” straciły znaczenie. Jest to związane z faktem, że wobec historycznego zwycięstwa na Zachodzie liberalizmu, jedyna tolerowaną w Systemie prawicą jest prawica liberalna. W zestawieniu z nią, przedstawicielom prawic nieliberalnych często w obszarze społeczno-ekonomicznym bliżej wydaje się do lewicy. Z drugiej strony, reprezentanci przede wszystkim nieliberalnych lewic postsowieckiej na Wschodzie i progresywno-nacjonalistycznej na Zachodzie lepiej dogadują się dziś z nieliberalną prawicą niż z towarzyszami z własnego obozu politycznego. W pewnym momencie zazwyczaj jednak okazuje się, że powierzchowna zbieżność jest zwodnicza, a prawicowych i lewicowych uciekinierów z obozu liberalnego dzielą jednak nieprzezwyciężalne sprzeczności światopoglądowe. Moim zdaniem wynika to z faktu, że w najbardziej fundamentalnej warstwie światopogląd lewicowy (komunistyczny, nacjonalistyczny, republikański we francuskim tego rozum...